Winna Sycylia
Przez wiele lat wina sycylijskie były dość kiepskiej jakości. Tymi ziemiami władali książęta, których zainteresowania skupiały się na innych sprawach. Piękny, górzysty krajobraz - średnio ok. 1500 m n.p.m., śródziemnomorski klimat, szerokość geograficzna - ta sama co w Kalifornii i 250 słonecznych dni w roku, to kraina stworzona dla winiarzy. Kiedyś wielkie ilości wina z Sycylii trafiały np. do Niemiec jako baza pod musujące „sekty". Okres „no name" na szczęście to już historia, obecnie Sycylia podnosi dumnie czoło i staje w szeregu z najlepszymi. A to dzięki, przede wszystkim, coraz większej dbałości o jakość, nad którą pracuje 450 sycylijskich producentów na ok. 130 tysiącach hektarach upraw. W większości (ok. 70%) są to szczepy białe, głównie autochtoniczne, takie jakGrecanico czy Catarratto. Z czerwonych, międzynarodową karierę robi Nero d'Avola.

Degustujemy
Christian Reintjes - szef sprzedaży Cantine Calatrasi, przyjechał do Katowic, by zachęcać do sięgania po wina włoskie, a produkcji jego firmy - w szczególności. Pierwsze, które mi nalano, będę z przyjemnością polecał. To białe Terre di Ginestra z miejscowego szczepu Catarratto. Ładny, słomkowotrawiasty kolor, zaskakująco oleiste, rześkie, cytrusowe z goryczkową nutą skórki grapefruitowej (mogło kojarzyć się z nowozelandzkimSauvignon Blanc!) i niedojrzałej papierówki, o całkiem długim posmaku i dość wyraźnej mineralności. Wyraziste i przyjazne. Było to jedyne białe wino tego wieczoru.

Czerwonych mieliśmy pięć. Dwa pierwsze, kupaże Sangiovese/Merlot i Nero d'Avola/Syrah, dosć szorstkie, o niespokojnej, dominującej kwasowości - najlepiej sprawdzą się przy niezbyt tłustym posiłku z kaczką lub wołowiną. Przy następnym - Nero d'Avola, można było już zatrzymać się na dłużej. Bardziej ułożone i treściwe, z wyraźną wiśnią w gorzkiej czekoladzie, pachnące delikatnie beczką, może słabo także skórą, miękko przylegające do języka. Christian zwrócił uwagę na kapary w posmaku - dobra sugestia.

Winna Apulia
Dwa ostatnie wina znacząco podniosły jakość degustacji. Oba z Apulii - to "obcas" włoskiego „buta" - regionu zupełnie odmiennego od sycylijskiego. Łagodniejszy klimat Morza Jońskiego, żyzna gleba pozbawiona wzniesień. Dobre tereny pod uprawę, przyciągają winiarzy z północnych części kraju, a także, jak w naszym przypadku z Sycylii. Wybijającymi się tutaj szczepami sąNegroamaro i Primitivo - z nich to właśnie zrobione były rzeczone wina.
Negroamaro - otwiera się spokojnie, dostojnie, jakby chciało powiedzieć: „nie spiesz się - smakuj" - głęboka czerwień, eleganckie aromaty czerwonych owoców, a nawet jakby dojrzałego agrestu, przyjemnie pieprzne, o łagodnej kwasowości i wanilii. Primitivo - dla mnie na pierwszej pozycji w tej degustacji - jeszcze ciemniejsze, aksamitne, subtelne, dystyngowane, ale nie nudne, delikatne aromaty śliwki kalifornijskiej, świetnie zrównoważone - pije się z dużą łatwością i przyjemnością.