Bordoska rodzina Lurton postawiła w tym roku na wina lżejsze, bardziej „młodzieżowe" - co można było zauważyć nawet po kolorystyce niektórych etykiet. Chociaż „Château du Barry 2005" chętnie zamówiłbym skrzyneczkę - proste, ale o wyjątkowej elegancji, a dla koneserów było też coś z apelacji Margeaux.

Jeśli lubicie wina białe, to „chablis" Jean-Marca Brocarda, wszystkie jednoroczne, godne są polecenia - całkiem już dostojne, ułożone, z delikatnym charakterem. Takie chardonnay pije się samo.

Bertrand de Serecey z Saint Emilion miał tylko trzy pozycje, a co jedna, to lepsza. Nalewając ostatnie: Lagránge Monbadon 2003, stwierdził, że „to wino dla którego do mnie przyjedziecie" - rzeczywiście, wiedział co mówi: 70% merlot i 30% cabernet franc - piękna, głęboka czerwień, złożony bukiet, aksamitne - wziąłem od niego numer telefonu... Ponieważ w odpowiedniej (!) ilości, bąbelki podnoszą poziom animuszu, a dzień zapowiadał się długi - uraczyłem się szampanem Guy Charbaut. Spełnił oczekiwania, ale czy piliście kiedyś złego, prawdziwego „champagne"?

W Republice Czeskiej jest 377 winiarskich miejscowości, z czego 311 na Morawach i to temat na oddzielny artykuł. Morawianie przywieźli tyle wina, że jego mała część wystarczyłaby w zupełności. Ich jakość z roku na rok rośnie. Zwrócę uwagę tylko na dwa „rulandery", czyli „pinoty" (te czeskie tłumaczenia!): „biały" (a właściwie szary - „gris") producenta: Spielberg - o urzekających aromatach kwiatowych i miłej nucie owoców tropikalnych - przyjemne, lekko orzeźwiające; oraz „niebieski" (czyli czarny - „noir") spółki Valtice - o żywej czerwieni, delikatnie owocowy z charakterystycznym aromatem - zyskuje w miarę kosztowania. Nasi sąsiedzi zachęcają do odwiedzin - przecież to tak blisko! - wręczają przewodniki ze wszystkimi możliwymi do zwiedzania atrakcjami regionu. Winiarską i historyczną ciekawostką mogą być chociażby wina Templariuszy, które dotarły do Krakowa z Čejkovic.