Tytuł może sugerować, że zajmiemy się tematem wystawienniczym - pudło. Pudło z winem w środku. „Prezentowanie" dotyczy sytuacji kiedy idziemy w gości i zamierzamy wziąć ze sobą butelkę(i) wina, czyli chcemy naszym gospodarzom je sprezentować. We Francji, to bardzo niestosowne zachowanie, ale u nas jak najbardziej dopuszczalne, wręcz popularne. Pytanie, które nasuwa się samo, to „jakie wino kupić?"

Wydawać by się mogło, że najlepszym rozwiązaniem jest pkt.5. Tak, ale jak tu zrobić niespodziankę? Jeśli znane są nam upodobania, to aby sprezentować coś nowego i, by nie był to niewypał, proponuję wcześniej kupić samemu ten egzemplarz i przetestować go na sobie. Jeśli nie chcemy wpadki, możemy też spytać się wprost jakie wino przynieść - konkretnie. Dobrze jest też, jeśli da się dobrać wino do przewidywanego menu wieczoru.

Dylemat mogą mieć również sami gospodarze: czy to sprezentowane właśnie wino otworzyć i wypić teraz razem, czy zostawić je sobie na później. Tu proponuję po prostu zapytać o to gości - mogą mieć ochotę na przyniesione wino, lub niekoniecznie. Jak widać możliwości postępowania jest wiele. Ważne, że winem interesujemy się i o winie myślimy!

Mówimy, że wino jest dobrej jakości, ale co to właściwie oznacza? No, że nie jest złe. Ale coś więcej, jak można określić poziom jakości bardziej szczegółowo? Koneser stwierdzi, że wino jest szlachetne, wykwintne, eleganckie, rasowe albo mierne, pospolite, przeciętne, do przyjęcia czy nieprzyjemne. Jest jeszcze zasada mówiąca, że o jakości wina powinna świadczyć cena. Powinna...

Czym jeszcze, oprócz ceny, możemy sugerować się, kupując wino? Na pewno informacją umieszczoną na etykiecie. Aby konsument miał przekonanie, że w środku nie będzie przykrej niespodzianki, producenci gwarantują jakość poprzez otrzymaną przez region winiarski tzw. apelację, denominację lub inne określenie zależne od kraju. Ma to nam mówić, że wytwórca musiał spełnić ściśle określone warunki, by utrzymać pewną, w domyśle – przyzwoitą jakość, tak, byśmy decydując nie na zakup, nie obawiali się zawartości np.. wina francuskie najwyższej jakości mają kategorię AOC (Appelation d’Origine Contrôlée), we Włoszech DOCG itd. To trzeba poznać i nie zapominać.
Wtajemniczeni wiedzą, że zdarzają się lepsze roczniki, renomowane winnice, wina z jednej działki czy ze selekcjonowanych winogron. Niektóre dodatkowe informacje, jak np. leżakowanie w dębowej beczce czy zdobyte wyróżnienia (medale), też wyczytamy na etykiecie. Warto więc poświecić jej trochę więcej czasu. A co jeśli etykieta nie daje podpowiedzi (oprócz marketingowych zachęt typu „dar natury”)? – Wtedy trzeba otworzyć butelkę...

Można podzielić sobie wina na bardzo dobre, dobre i średnie. Tak naprawdę wino powinno spełniać nasze osobiste wymagania, odczucia (oko, nos i usta) i oczekiwania. Proponuję więc nie wyrywać się w towarzystwie z okrzykiem „jakie niedobre to wino!”, bo sąsiad z boku może nagle zaczerwienić się lub zachłysnąć. Że nie wspomnę gospodarza...

Dziękuję za wszystkie komentarze, a szczególnie za ten: „Castel Syrah 2004, to chyba najgorsze wino jakie dotychczas piłem - tak kwaśne i cierpkie, że aż wykręca gębę, a tu 86 pkt. Może to moje było zepsute...?” Odpowiadam: może! Musiałbym spróbować. Mój respondent w jednym zdaniu poruszył trzy aspekty smakowania wina. Po kolei.

Aspekt pierwszy – kupione wino może być zepsute. Tak, statystycznie zdarza się to w pięciu butelkach na sto. Nie namawiam jednakże do tego, by po wypitym 95. winie, które nie było zepsute,  zaczynać liczenie od początku. A jak rozpoznać, że otwarte wino jest zepsute? Trzeba w tym celu użyć zmysłu powonienia. Każdy podejrzany aromat, to sygnał ostrzegawczy. Możemy poczuć zapach zbliżony do stęchlizny (niewietrzonego od lat pomieszczenia) - ostry, nieprzyjemny, chemiczny, duszący. Taka gorzkawa zgnilizna (jakby palonych szmat), może być efektem oksydacji wina (utlenienia). Proponuję ostrożnie spróbować odrobinę, jeśli odrzuca – to trzeba z nim zrobić to samo.

Aspekt drugi - reakcja nieprzyzwyczajonych kubków smakowych. W degustowaniu win dobrze jest przejść pewną gradację. Pijąc wcześniej płyny mniej agresywne (herbata, sok, mleko), wino słodkie, półsłodkie, góra: półwytrawne – nie mamy doświadczenia w kontakcie z garbnikami-sadystami, dużą kwasowością, ściąganiem dziąseł i cierpnięciem języka. Jest to szok dla wrażliwej, nieprzywykłej do takich doznań jamy gębowej. Przygotowujmy ją stopniowo, ćwiczymy. To tak, jak z kąpielą w zimnej rzece – zanurzamy się powoli. Z czasem pozostaje wyłącznie przyjemność. Oczywiście, analogicznie jak z pływaniem w rzece, zaleca się zachowanie czujności!

 

Aspekt trzeci – subiektywizm. To, co jedną osobę zachwyca, drugą może odpychać. Mamy odmienne poczucie piękna, smaku, taktu, umiaru i spojrzenia na otaczającą nas rzeczywistość. Nie sugerujmy się opiniami innych. Najlepiej przekonać się na własnej skórze.

Jakie jest wino, wszyscy widzą. Lśniący płyn igrający w naszym kieliszku. Co jest takiego w tym płynie, że zachwycają się nim poeci, filozofowie i wielcy tego świata od dziesiątków wieków? Co jest takiego w tym płynie, że ludzie dają fortuny za jedną butelkę? Pachnący napój z kilkunastoprocentową zawartością alkoholu?... Wygląda na to, że wino, to nie tylko to, co widzimy i czujemy, to na pewno jest coś więcej.
Obym tylko nie popadł w patos! Chociaż..., czasem odrobina egzaltacji nie zaszkodzi. Dla podkreślenia moich słów zacytuję pisarza, Paula Claudela, który stwierdził kiedyś, że " wino to nauczyciel smaku, wyzwoliciel duszy i światło inteligencji." By zrozumieć wino, trzeba spojrzeć w jego głąb...

I co tam można tam dostrzec?:

...Winorośl żyjącą miejscem, w którym przyszło jej wzrastać i zapuszczać korzenie.
Słońce, deszcz, wiatr, ciepło i zimno.
Człowieka, który troszczy się i pielęgnuje.
Spracowane ręce przy zbiorach.
Działanie natury zmieniającej sok w wino.
Drzewo, z którego zrobiono beczkę i drzewo z którego zrobiono korek.
Artystę tworzącego winną kompozycję.
Piwnicę pełną beczek i stos równo poukładanych butelek.
Wynalazcę ciągle coś poprawiającego.
Czas, który uszlachetnia.
Nadzieję i oczekiwanie.
Wibrującą w naczyniu duszę...