Polskie winiarstwo ciągle niezauważane, pozostaje w cieniu butelek zagranicznych. Coś tam robimy, ale co? Wtajemniczonych jest niewielu. Wiadomo, że pojawiały się roczniki wyjątkowe, ciekawe, ale gdzie one są? Postanowiłem poszukać i przybliżyć przynajmniej niektóre z nich. Nie było to takie proste.

Limitowane serie rozeszły się gdzieś po piwniczkach koneserów nierzadko w ogóle bez oznaczeń. Po kilku kultowych pozycjach pozostały tylko nieczytelne nalepki na popękanym szkle. W Muzeum Ziemi Lubuskiej dotarłem do archiwalnych zapisków polskich kiperów z lat 1956-1977. Pozwolono mi na odręczne notatki i zrobienie kilku zdjęć oryginalnych etykiet, ale bez użycia lampy błyskowej (stąd nie najlepsza jakość). Zachowane butelki, które miałem okazję trzymać w ręce, pochodzą z prywatnej kolekcji hrabiego W.K.K. (Bardzo dziękuję za okazaną pomoc i całonocne opowieści przy kominku i domowym winie!)

Dzisiejszy artykuł, to rezultat trzech ostatnich lat moich poszukiwań, zbiegów okoliczności, przypadkowych spotkań i nieoczekiwanie otwieranych drzwi...

Nie wszystkie odkrycia były jednakowo pasjonujące. Poznałem historię ciemnej strony naszego prawodawstwa, partyjnych gierek i kompromisów, które nie powinny mieć miejsca. Np. perturbacje związane z założeniem uprawy, a potem ze zrobieniem pierwszego wina "Kupidyn" spółki Vin-Nowa z Nełczyny, to materiał na scenariusz dla następcy Stanisława Barei.

Wina, które poniżej przedstawiam, to niekiedy prawdziwe perełki. Ze względu na państwowy monopol, nie raz i nie dwa, musiały ukrywać się pod nic nie mówiącymi nazwami, kojarzącymi się raczej z produktami winopodobnymi. Teraz w przededniu dostosowania naszych przepisów do ustaw obowiązujących od dawna w UE, poznajmy pracę tych, którzy przecierali te zawiłe, jak plątanina winnych pędów, polskie winne drogi...