wina Vincent'a Fontaine uczestnicy degustacji stoją: od lewej - Marek Wyciślok, Marian Jeżewski

Jeśli spojrzeć z bliska, nie można nie ulec wrażeniu, że Beaujolais padło ofiarą swego sukcesu. Każdy, kto się z nim zetknął powie, że to takie niby wino dla małolatów. Mało, kto wie, że w Beaujolais tworzy się znakomite wina klasy grand cru. Wina te nie są jednak powszechnie znane. Wygląda na to, że sukces młodego wina przyćmił walory całego regionu.

Jak się okazuje Beaujolais to nie tylko znane w świecie listopadowe nowalijki - o czym świadczyła dobitnie niedzielna degustacja w Górnej Półce, podczas której kosztowaliśmy win Vincent'a Fontaine z posiadłości Domanie de la Rocaillére. Wina, którymi się raczyliśmy były od właściciela winnicy specjalnie na tę okazję przywiezione.

Pierwsze trzy wina nie powaliły nas na kolana. Były to sztandarowe Beaujolais Nouveau rocznik 2007. Wina te są dobre do szybkiej konsumpcji. Wino jest młodziutkie, świeże, tak naprawdę to dopiero zapowiedź tego, co będzie. Pije się go z nadzieją, ciesząc się z udanych zbiorów. Beaujolais robi się z winogron Gamay Noir. Picie młodziutkiego wina też ma swoje reguły. Wino jest najlepsze w temperaturze 12 stopni C. Trochę cieplejsze zaraz ujawni nam swoje słabości. Wino, choć żywiołowe posiada apelację Appelation d'Origine Controlles.

Największą zaletą tego wina jest głęboka, ciemnopurpurowa barwa. Bukiet ma w sobie trochę z zapachu malin, jeżyn i jagód. Możemy podać do niego oliwki, miękki ser pleśniowy typu brie lub camembert oraz krakersy. W tak młodym winie trudno doszukać się misterium, tajemnicy, koneserzy nie mają tu czego szukać. Wino pije się w dużych ilościach, szybko i na wesoło. Ostatnie z Beaujolais Nuuveau było ciekawsze. Po podaniu wina pojawiły się łezki na ściankach kieliszka. Jest bardziej treściwe, wydaje się być nieco lepsze i cięższe, przy tym mniej cierpkie. Zgodnie przyznaliśmy, że nadaje się do wolniejszego picia.

Z ciekawości chcieliśmy zobaczyć, co się dzieje z Beaujolais Nouveau po roku. Sięgnęliśmy po rocznik 2006. Wino nie miało charakterystycznej dla Beaujolais obwódki, było przy tym mniej klarowne. Nadawało się do wypicia, choć straciło sporo ze swego pierwotnego potencjału.

Przyszła w końcu pora na trunki szlachetne. Czarodziejskie wino Beaujolais Blanc ze szczepu Chardonnay bardzo nam się podobało. Nazywane „białą perłą" regionu rozwinęło przed nami zapach polnych kwiatów. W jego bukiecie mieszały się aromaty brzoskwini, moreli, z dodatkiem delikatnych owoców cytrusowych. Wino skrzy się w kieliszku, ma ciekawą złotą barwę, dobre jest do codziennego picia. Wina białe łatwiej do nas docierają od win czerwonych. Te drugie są bardziej wymagające, oczekują od nas przemyśleń, głębszej refleksji. Potrafią się za to odwdzięczyć, o czym się za chwilę przekonaliśmy.

Wino Coup de Founde najbardziej przypadło nam do gustu. Wino eleganckie jak dębowe lasy, które niegdyś rosły na tych terenach. Wino duszne, głębokie o smaku porzeczki z leśną nutką zapachową. Wino błyszczy w kieliszku, widoczne w nim żywe refleksy są zachętą do degustacji. Gdy nalewamy wino do kieliszka, spływa krągłe i aksamitne niczym okoliczne wzgórza. Podczas degustacji sprawdzają się kieliszki w kształcie tulipana. Pozwala to na wydobycie z wina tego, co najlepsze.

Cały region Beaujolais ma dwanaście apelacji. Położony między Lyonem, a Macon jest częścią bogatej w historię Burgundii. Kraina lasów i winnic, starych dębów, porozrzucanych po okolicy ukwieconych domów z kamienia wita nas szerokim gestem. Napotykamy tu szacownych winiarzy, serdeczność i gościnność jest tu w dobrym tonie. Nazwa posiadłości Rocaillére znaczy kamienna wioska, tradycja rodzinna uprawy winnic sięga tu XVII wieku. Od lat 70. XX wieku rodzina zajęła się produkcją wina. W tym roku mała posiadłość „Domaine de la Rocaillère" znajdzie się w prestiżowym przewodniku po winach Francji -„Le Guide Hachette des Vins". Cóż za wyróżnienie! Widać, że specjalna komisja doceniła starania Vincenta, który z powodzeniem odnajduje się na niestabilnym rynku win z Beaujoalis.