"Włoski but" wypełniony jest po brzegi winem. Nie ma we Włoszech prowincji bez winiarzy. Od Górnej Adygi i Trydentu na Północy do Kalabrii i Sycylii na Południu - wszędzie rosną winnice, wszędzie hodują swoje szczepy i robią niepowtarzalne wina. Nie wszyscy jednak wiemy, że to nie Francja tylko właśnie Italia jest największym w świecie winnym producentem... Czy znamy i lubimy włoskie wina? Nie jestem o tym przekonany. Aby nas do tego zachęcić, z ojczyzny legendarnego już Barolo - Piemontu, przyjechali do Polski przedstawiciele firmy Federexport. Ze sobą przywieźli próbki z kilku regionów. Oj, było w czym wybierać.

Rządowe przedsięwzięcie

Federexport Piemonte istnieje od 1992 roku i jest firmą działającą non-profit. Państwo łoży pieniądze na promocje drobnych, słabiej radzących sobie na rynku winiarzy. Jest to inicjatywa godna uwagi i pochwały. Z jednej strony wspiera słabszych marketingowo - pokrywa koszty degustacji, prowadzi seminaria, szuka rynku zbytu poza granicami kraju. Z drugiej - pomaga w negocjacjach, wyręcza w biurokracji i organizuje logistykę. W Polsce widzi ciekawy, nieodkryty jeszcze potencjał. Ze względu na swoją siedzibę w Turynie, najmocniej reprezentuje region Piemontu (około 500 jednostkowych win), ale także współpracuje z producentami z Sycylii, Apulii, Kampanii, okręgu Wenecji czy Górnej Adygi. W poszukiwaniu importerów dotarła nawet na Śląsk.

Mozaika smaków i ich dwoje
Simone Monforte i Laura Barreca przywieźli ze sobą ponad 40 różnych win. Degustacja zapowiadała się bardzo pracowicie: różne regiony, wielu producentów i duży wybór ich produktów. Parą wieczoru śmiało mogę nazwać duet dwóch szczepów: on - Nebbiolo, ona - Barbera. Oboje zamieszkali w Piemoncie. Tutaj zaś przodowały dwa podregiony: d'Asti i d'Alba.

Barbera i Nebbiolo - wina z charakterem i duszą, i sporymi możliwościami do leżakowania. Pierwszy zdradzający cechy żeńskie: wyważenie, powściągliwość (chociaż nie brak jej kwasowości) i namiętność; drugi, to typowy mężczyzna - mocny, drapieżny (co nie znaczy, że prostacki) i nieobliczalny. Z Nebbiolo właśnie, robione jest z słynne Barolo, które zanim opuści winiarnię, przynajmniej dwa lata musi spędzić w beczce i rok w butelce.

Smakowanie win
Simone rozpoczął prezentację od win musujących, słodkich, a potem białych. Laura, oprócz urody, mile zaskoczyła nas znajomością języka polskiego (włącznie z "chrząszczem brzmiącym w trzcinie"!). Z pierwszych win zaakcentuję lekko perliste tzw. frizzante - "Tre doti" Cascina Saria z Piemontu i nietypowego, wygładzonego Gewürtztraminera Girlan z G.Adygi. Potem królowały wina czerwone. Do ok. dwudziestego okazu trzymałem się całkiem dzielnie siorbiąc, przepłukując usta i wypluwając. Potem, niestety, mój profesjonalizm zaprotestował i nie miałem sumienia brutalnie pozbywać się w całości coraz to sympatyczniejszych i ciekawszych napitków. Z tej to licznej gromady wyróżnię środkowe egzemplarze, które najlepiej jeszcze rozróżniałem: Barbera d'Asti z La Pergola, Cascina Saria, Baravalle. Barbera d'Alba z La Trava, San Biagio. Nebbiolo d'Alba z Borgogno. By dalej nie zasypywać Państwa obcymi nazwami wspomnę tylko Amarone Valpolicella Roncolato z Veneto i Aglianico Manimurci z Kampanii. Barolo broni się samo.

Inne produkty
Z winami przyjechały zakąski do tychże i oryginalne receptury z Piemontu np. sosy do serów z gruszek czy czerwonej cebuli, musztarda z rzepy, ryż z truflami, oliwy z oliwek, czarne oliwki, octy balsamiczne, nie zabrakło też makaronów. Piliśmy z okazałych kryształowych kieliszków - to wszystko promocja wytwórców z Italii.